Linetasarim JETFİKO

23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı, sadece takvimde yer alan bir gün değil; sokakların, meydanların, köylerin, çocuk sesleriyle yankılandığı bir şölendi. Yıllar önce bu bayramı; köylerde, caddelerde, toprak sahalarda, stadyumlarda, meydanlarda kutlardık. Bugün ise çoğu zaman sosyal medya paylaşımlarına sıkışmış, birkaç bayrak ve çocuk figüründen ibaret bir hatırlamaya dönüşmüş durumda.

Oysa; bir zamanlar 23 Nisan sadece bir bayram değildi. Bir milletin hafızasıydı. Bir çocuğun gözündeki ışıktı. Bir toplumun omuz omuza verdiği, aynı duyguda birleştiği nadir günlerden biriydi.

23 Nisan'dan haftalar önce bayrama hazırlanır, Siyah ve mavi önlüklerimizi yıkanıp temizlenir, önlüğümüzün beyaz yakalarını günler öncesinde çamaşır suyuna yatırırdık. Gösterilere katılacak çocuğu olan evlerde tatlı bir telaş başlardı günler öncesinden stadyumunda yapılacak törenler için erkenden yola düşülürdü. Gösteriye katılmayan çocuklar bile bayramlık kıyafetleriyle stadyuma götürülür, o coşkuya ortak edilirdi. Tribünlerde flamalarla oluşturulan Atatürk portreleri ve Türk bayrağı, sadece bir görsel değil; yürekleri titreten bir gurur tablosuydu.

Belki o yıllarda bayraklar küçüktü, Atatürk heykelleri bugünkü kadar görkemli değildi. Ama sevgi büyüktü. İnanç büyüktü. Coşku büyüktü. O yıllarda imkânlarımız sınırlıydı. Ama kapılarımız açıktı. Yoksulduk ama mutluyduk. Hoşgörülüydük, huzurluyduk. Ve en önemlisi, coşkuluyduk...

2012 yılında yapılan yönetmelik değişikliğiyle birlikte bu tablo kökten değişti. Bayramların stadyumlarda kutlanması kaldırıldı, törenler sınırlandırıldı. Katılım azaldı, içerik daraldı. Çocukların büyük bölümü, kendi bayramlarının gerçek coşkusunu yaşayamaz hale geldi. Bugün çocuklar dar alanlarda, kısa ve etkisiz gösterilerle “bayram yaptık” sanıyor. Oysa bayram dediğin, yeri göğü inletir. Bayram dediğin, bir milleti ayağa kaldırır.

Bir milletin bayramı küçülüyorsa, o milletin hafızası da küçülür. 23 Nisan sadece bir çocuk bayramı değildir; egemenliğin millete ait olduğunun ilanıdır. Ve o egemenlik, meydanlarda hissedilmeden, çocukların yüreğinde büyümeden yaşayamaz.

İşte bu köşe yazımızda yakın tarihimizde yaşanan "23 Nisan Bayramı "coşkularına tanık olacaksınız.  Yalova'nın en ücra köşelerinde bile 23 Nisan büyük bir coşkuyla kutlanırdı.

Aşağıdaki video görüntülerinde Yalova'daki kendi çocukluğunuzdan izler bulabilecek ve geçmiş yıllarda yapılan 23 Nisan kutlamalarına buruk bir coşkuyla tanık olacaksınız. Ne yazık ki zaman içerisinde 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı kutlamaları zamanla ruhunu ve coşkusunu yavaş yavaş kaybediyor. İşte Aşağıdaki videoda 1971'li yılında çekilen bu video görüntülerinde Yalova Cumhuriyet meydanında 23 Nisan bayramı kutlamaları yer alıyor

Diğer bir videomuz ise; 1981 yılında Çınarcık ilçesine bağlı Şenköy'lü öğrencilerin öğretmenleri Zihni Aslan'ın öncülüğünde 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramı görüntüleri yer almakta.  Şenköy'de köylülerle birlikte bu anlamlı günü kutlayan öğrenciler, çeşitli etkinliklerde bulunarak şiirler okumakta, folklor gösterileri yapmakta ve Ulusal kurtuluş mücadelesini o dönemin koşullarında, tiyatrol gösteriyle kutlamakta.dır.

Bir başka videomuz ise; 1984 yılında Esenköy Beldesinde öğrencilerin, öğretmenler ve belde halkı eşliğinde kutladıkları 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını göstermektedir.. Yalova'nın en küçük beldesinde o döneler de yapılan 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramıya sizleri başbaşa bırakırken, tüm okurlarımızın 23 Nisan Ulusal Egemenlik ve Çocuk Bayramını kutluyorum.