Linetasarim JETFİKO

İşsizliğin, yoksulluğun, cehaletin ve pahalılığın zirve yaptığı; adalet ve demokrasinin ağır yaralar aldığı bir ülkede hâlâ seçmenin yüzde 20’si “kararsızım” diyorsa, burada gerçekten üzerinde düşünülmesi gereken büyük bir sorun var demektir. Bu tablo, yalnızca iktidarın uyguladığı politikalarla açıklanabilecek bir durum da değil.

Muhalefet partilerinin toplumu ikna etmekte zorlandığını gösterdiği gibi, toplumdaki duyarsızlık ve umursamazlığın da giderek arttığını ortaya koyuyor.

Ben size Yalova’dan birkaç örnek vereyim.

Yalova’da siyasi partilerin, sendikaların ve sivil toplum kuruluşlarının; düşük emekli maaşlarına, işsizliğe ve hayat pahalılığına dikkat çekmek amacıyla düzenledikleri toplantılara, aslında bu sorunlardan en fazla etkilenen kesimlerin katılmadığına defalarca tanık oldum.

2004 yılında, 44 yaşında emekli oldum. Tam 22 yıldır emekli gazeteciyim. Yalova’da, emeklilerin yaşadığı ekonomik sıkıntıları yakından gözlemliyorum. Daha çok emeklilerle vakit geçiriyorum.  Her ne kadar muhalefet partileri emeklilerin yaşadığı ekonomik sıkıntıları dile getirse de emekli ve emekli eşlerinin muhalefete, muhalefet partilerine önemli bir bölümünün uzak kaldığını görüyorum. Zaten son seçimde muhalefet partilerine oy vermektense sandığa gitmemeyi tercih etmişlerdi...

Biliyorsunuz. Yalova’da  Basın açıklamaları protesto gösterileri genellikle Cevdet Aydın Parkı’nda gerçekleştiriliyor. Cevdet Aydın Parkı  aynı zamanda, emeklilerin büyük bir bölümü de alım gücünden dolayı kahvehanelere gidemediğinden dolayı bu parkta vakit geçiriyor.

Bir gün yine düşük emekli maaşlarını protesto edenlerin basın açıklamasını takip ediyordum. Az sayıda bilindik simalı emekliler tepkilerini dile getiriyor. Bir yandan açıklamayı dinlerken gözüm, parkta oturan diğer emeklilere takıldı. Basın açıklamasına katılan emeklilerin bir bölümü, Aksa, Akkim, Asil Çelik ve diğer kurumlardan emekli olmuş, emekli maaşları da en az iki asgari ücret tutarında olanlardan oluşuyor.  Asgari ücretin altında maaş alan emekliler ise Cevdet Aydın parkında kendi aralarında basın açıklamasına katılanlara uzaktan bakarak şöyle konuşuyorlar.  “ Bunlar ne diye bağırıyorlar, hainlik yaptıkları. Başka işleri güçleri yok bunların. Donkişot bunlar" 

Hep merak ediyorum: İnsan kendi hakkını savunan bir başkasını neden suçlar?

Gazeteci olarak yıllardır bu tür toplantıları izliyorum. Yalova’da öğretmen ve memur sendikaları, “Atanamayan Öğretmenler” için basın açıklaması yaptığında, çoğu zaman meydanda kadrolu öğretmenleri görüyorum. Atanamayan öğretmenler yok yada birkaç kişi.

Aynı durum asgari ücret protestolarında da karşımıza çıkıyor...

İşçi sendikaları asgari ücretle ilgili basın açıklaması yapıyor. Katılanların önemli bir bölümü kadrolu ve asgari ücretin üzerinde maaş alan işçiler. Peki asgari ücretle çalışan taşeron işçiler nerede?

Burada çok ciddi bir toplumsal çelişki var. Kaybedecek fazla bir şeyi olmayan insanların, aslında kendi haklarını savunan insanlardan uzak durması ve kendi sorunlarını dile getirenleri suçlamasına tanık oluyorum. 

Peki neden hakları için mücadele edenlere karşı bu kadar öfkeliyiz? Neden kendi sorunlarımızı dile getiren insanları düşman olarak görüyoruz? Neden “Bana dokunmayan yılan bin yaşasın” anlayışını bu kadar benimsedik?

Toplumlar yalnızca ekonomik sorunlarla değil, birbirlerinin sorunlarına karşı duyarsızlaştıklarında da büyük kayıplar yaşarlar. Sorun yalnızca yoksulluk, işsizlik, hayat pahalılığı ya da düşük ücretler, adalet değil. Asıl sorunlardan biri de bütün bunlara karşı toplum olarak giderek duyarsızlaşma, umarsız olma, çürüme ve aynı coğrafyada yaşayıp aynı koşullar altında yaşayan insanlara karşı düşmanca hisler beslemektir. 

İşte beni asıl korkutan bu. Çünkü ekonomik sıkıntılar bir şekilde aşılabilir. Yanlış politikalar değiştirilebilir. Kötü yönetimler değişebilir. Ama insanların birbirine karşı duyarsızlaştığı, aynı kaderi yaşayan bireylerin düşmanca hisler taşıyarak bir topluma dönüşmesinin yarasını onarmak çok daha zordur.

Belki de asıl sorgulamamız gereken konu budur....